Op Wikipedia staat als omschrijving van het woord ‘Moederschip’, dat het belangrijkste schip wordt omgeven door kleinere schepen, die bij acties kunnen terugvallen op de hulp van hun Moederschip. Als voorbeeld wordt de walvisvaart genoemd, waarin ons prachtige schip ook een bloeiend, zei het inmiddels wat omstreden, verleden heeft. Ziezo, dan weet u dat ook weer.
Het houdt maar niet op! Alweer een beroemdheid aan boord van de Stedemaeght! Deze keer was het niemand minder dan Piet Paulusma. U weet wel. Piet van “Van tijd tot tijd harde wind en regen”, maar ook de Piet van “Opklaringen en voornamelijk droog.” Eerlijk gezegd vooral de Piet van “Oant moarn” natuurlijk.
Jeannet en Jan-Allard waren trots genoeg om even met hem op de foto te gaan vanzelfsprekend. Piet was aan boord ter gelegenheid van de Sail Kampen en kon geen mooiere plek vinden voor zijn beroemde weersvoorspelling dan de Stedemaeght.
Aan een comfortabel en stabiel ponton aan de IJsselkade in Kampen ligt de stoere Stedemaeght op het voorjaar te wachten. Ik trotseer de ijskoude wind en loop over de gastvrije rode loper het schip op. De loper is uitgelegd voor een aantal speciale gasten, waaronder zeehelden van het zuiverste water. Géén Maarten Harperszoon Tromp of Michiel Adriaanszoon de Ruyter, wiens namen sommige azijnzeikers graag van de straatnaambordjes zagen verdwijnen.
Zegt u het maar. Is het een prachtfoto of een prachtfoto?
Bij veel mensen, waaronder ook bij uw schrijver, is de achterkant soms een stuk aantrekkelijker dan de voorkant. De Stedemaeght echter hééft geen lelijke kanten. Fotogeniek tot diep onder de waterlijn. Probeert u straks in het voorjaar maar eens een slechte foto van het schip te maken; het lukt u niet! Misschien denkt u: “Zou zo’n prachtige, grote schuit niet een wat grotere schroef verdienen? Geloof mij mensen; deze schroef heeft zich decennia lang bewezen. Lang geleden al, in de walvisvaart. Het gaat om de prestaties; Size doesn’t matter, in dit geval.
Het was een prachtig zomerseizoen. Ongelooflijk hoeveel mooie, droge dagen je “buitengaats” hebt, terwijl het aan land maar “zo-zo” leek te worden. Ook deze zomer zijn ruim 70 schitterende dagtochten geweest met duizenden tevreden gasten.
De Stedemaeght vertrekt binnenkort naar haar thuishaven Kampen, om zich gedurende de wintermaanden meer toe te leggen op recepties en partijen aan de kade. Vanzelfsprekend wordt er ook dan nog wel een stukje gevaren over de IJssel, maar de grote tochten met volle zeilen zijn nu even gedaan.
Voor zover bekend zijn alle echtparen van huwelijken die aan boord van de Stedemaeght zijn voltrokken nog steeds gelukkig bij elkaar.
Wij zouden er bíjna garantie op durven geven, al gaat dat misschien net iets te ver. Vast staat dat een bruiloft aan boord van dit uiterst fotogenieke schip een droomstart is voor een lange, gelukkige relatie. Op internet zijn talloze voorbeelden te zien van romantische trouwreportages en zowel het schip als het water geven iedere trotse (schoon)vader inspiratie voor een emotionele speech.
Je gaat vanzelfsprekend niet aan boord van een spectaculair historisch zeilschip, om binnen naar de mahoniehouten betimmering te kijken. Je gaat voor de vergezichten over het water, de wind door je haren en het onvergetelijke schouwspel van een vol opgetuigd schip. Speciaal voor jou (en de andere passagiers) wordt er 1.000 m2 zeil gehesen. Dáár ga je voor varen met een tallship als de Stedemaeght.
Misschien dacht u bij u het zoeken naar een leuk uitstapje voor Moederdag niet direct aan varen. Wij nemen u dat helemaal niet kwalijk. Tóch is het idee beslist zo gek nog niet! Wél raden wij u aan om net als ieder jaar (!) gewoon te beginnen met een verrassend ontbijt-op-bed, met vers geperste sinaasappels en een lekker kopje thee. Altijd goed. Maar onmiddellijk daarna wordt alles anders. U mompelt iets over een mooie film of een eindje rijden.
De Stedemaeght heeft een roemrucht verleden. Sla er aan boord het logboek maar eens op na. Van log naar blog is een kleine stap. Na een jaar of twintig succesvol walvissen te hebben nagezeten, werd zij in Oslo omgebouwd tot vrachtschip. Na opnieuw een flink aantal jaren hard werken, werd ze in 1991 naar Nederland gehaald en leidt sindsdien het luxe leven wat ze verdient. Pronken als driemaster met- en voor iedereen die oog heeft voor deze absolute schoonheid op het water.
